Aklım karışıyor, bulanıyor en ufak bir rüzgarda ortalık toz duman oluyor. Ama neden?
Ne kadar küçük bir su birikintisiyim. En ufak bir çalkalanma, küçücük bir kıpırdanış beni bulanıklaştırıyor ve doğru ile yanlışı ayırdedmekte güçlük çekiyorum.  İnsanlarla anlaşmak çok zor. Evet onlarla konuşuyorsun, gözgöze bakıyorsun, yani anlaşabilmek çok kolay olmalı esasında ama neden zor? Kime sorarsan sor herkes kendinin aldanan, iyi niyetli olan, anlaşılamayan taraf olduğunu söyleyecektir sanırım. Ben böyle hissediyorum. Hiç kimse esasında kötü niyetli olduğunu kötü bir niyetinin olduğunu düşünmez kabul etmez. Varsa da itiraf edemez, ya da kendinin o niyetteki sui zanı affedecek bir sebebi mutlaka vardır. Şundan dolayı ben böyle yaptım öyle olmasaydı yapmazdım gibi.... (mesela). Günlerdir uğraşı verdiğim bir iş neticesinde sanki başımın üzerinde büyük bir bal kabağı patlatılmış hissi var şu an içimde. Ve içimi dökmek istedim. Amacım birileriyle paylaşmak değil bu hislerimi anlamaya çalışmak için yazıyorum. Kendime anlatmak bulanıklıktan kurtulmak için. Evet hayatın bize bazen ruhi yönden acı vermesi psikolojik açıdan ya da bedeni yönden acı vermeleri belki bizi olgunlaştırır, belki de hiç bir işe yaramaz. Tam tersi de olabilir. Tamamen ortada sürekli bocalar vaziyette öylece (mal gibi) kalakalıverebilirim de  mesela. Kızdığım ve hatta kızdığın için kınadığım (Allah ım beni affet lütfen)  birileri gibi). Bu gün buradan çok karmaşık duygularla ve yorgun bir biçimde ayrılıyorum  (Hiç çalışmadığım halde). Anlıyorum ki hayat bir bilmece. Bazen ödül beklentisini girdiğimiz ya da ödül beklemesek dahi neticesinde tatlı bir meyve beklediğimiz emeklerimizin neticesinde başımızda anlamadığımız bir bal kabağı patlatılıp böyle harcanabiliyoruz. Nedense ben bunu pek sık yaşar oldum. Ama hatamı anlıyor ve itiraf ediyorum. Bir daha bir işe başladığım zaman tamamlayana kadar şikayet etmeyeceğim ve o işi tamamladığım zaman işin raporunu bütün samimi düşüncelerimle bizzat kendim raporlayacağım. Tabi kime raporlamam gerektiğini de iyice düşünüp tartmak gerekecek sanırım. Benim hatam buydu sanırım.

"BENİ BİR BEN BİLİRİM, BİR DE BENİ YARATAN

BANA BİR BEN LAZIM, BİR DE BENİ ANLAYAN"

 Uzun ince bir yoldayım
Gidiyorum gündüz gece
Bilmiyorum ne haldayım
Gidiyorum gündüz gece
Dünyaya geldiğim anda
Yürüdüm aynı zamanda
İki kapılı bir handa
Gidiyorum gündüz gece
Uykuda dahi yürüyom
Kalkmaya sebep arıyom
Gidenleri hep görüyom
Gidiyorum gündüz gece
Kırk dokuz yıl bu yollarda
Ovada dağda çöllerde
Düşmüşüm gurbet ellerde
Gidiyorum gündüz gece
Düşünülürse derince
Irak görünür görünce
Yol bir dakka miktarınca
Gidiyorum gündüz gece
Şaşar Veysel işbu hâle
Gâh ağlaya gâhi güle
Yetişmek için menzile
Gidiyorum gündüz gece

Aşık Veysel ŞATIROĞLU

OTUZ BEŞ YAŞ ŞİİRİ

Yaş otuz beş! yolun yarısı eder,

Dante gibi ortasındayız ömrün.

Delikanlı çağımızdaki cevher,

Yalvarmak yakarmak nafile bugün

Gözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?

Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz?

Ya gözler altındaki mor halkalar?

Neden böyle düşman görünürsünüz,

Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Zamanla nasıl değişiyor insan!

Hangi resmime baksam ben değilim

Nerde o günler, şevk. o heyecan?

Bu güler yüzlü adam ben değilim;

Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız:

Hatırası bile yabancı gelir.

Hayata beraber başladığımız

Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;

Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün başka rengi de varmış!

Geç farkettim taşın sert olduğunu.

Su insanı boğar, ateş yakarmış!

Her doğan günün bir dert olduğunu

İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!

Her yıl biraz daha benimsediğim.

Ne dönüp duruyor havada kuşlar?

Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?

Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?

Neylersin ölüm herkesin başında

Uyudun uyanamadın olacak.

Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?

Bir namazlık saltanatın olacak,

Taht misali o musalla taşında.

                                                         Cahit Sıtkı TARANCI